وقتی مامان حرص میخورد میترسم. مثل سگ هم میترسم . صدایش که خش دار میشود . بدنش که میلرزد . کنترلش را که از دست میدهد من هم دستانم به رعشه می افتد . یاد آن سال هایی میافتم که دو روز یه بار اینطور میشد و نمی دانستیم چه کنیم. الان هم دارد از صبح حرص میخورد و من اینقدر میترسم که مغزم فلج شده . خدایا آرامش را برگردان من از این حالات خیلی میترسم خیلی

این جا را با یک تصمیم ناگهانی بازکردم . تصمیمی که ریشه در حال خرابم داشت. آدرس این جا را هیچ کس ندارد و نمیخواهم که داشته باشد. به خاطر همین با یک اسم تین ایجری مینویسم آن هم در بلاگفا که مطمئنم سال به سال گذر هیچ کس از اطرافیانم به این جا نمی افتد . این که هیچ کس نداند یک جورهایی هم آزار دهنده است هم آرامش بخش. خوب است که خیالم راحت است هرچه بخواهم بدون ملاحظه میتوانم بنویسم و از طرفی این تنهایی وحشت زده ام میکند. عادت به سکوت ندارم. اما چاره ی دیگری نیست. میخواهم آرامش را به دست آورم پس به پیش!

خدا پدر ابداع کننده بی حس کننده را بیامرزد انصافا

دلم میخواهد بروم یک جایی یک گوشه ایی یک قبری گم و گور شوم. دلم میخواهد یک مدت نباشم . یک مدت بروم . یک مدت غیب شوم . اصلا نامرئی شوم . خدایا خداوندا نگاهی گوشه چشمی لبخندی ...